วินาศสันตะโร 03 (การเดินทาง)

โดย รุเธียร 12/12/53 20.09 น.




ฉันนั่งสงบนิ่งบนรถประจำทางสายเหนือ
เดินทางยาวไกลสู่หนทางอันไร้ความหมาย
ช่างซ่อมนาฬิกาตายไปแล้ว
วิญญาณของเขาดับสูญ
กาลเวลานำพาจุดจบมาสู่งานอันเป็นที่น่าปรารถนา



เขากำลังเดินทาง เดินทางไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต
มันอาจเป็นจุดต่ำสุดก็ได้
จุดที่เวลาไร้ความหมาย
และชีวิตก็เสมือนหยุดนิ่ง



ฉันมองออกไปนอกกระจกรถ
ถอนหายใจให้กับการล่มสลายของอดีต
ความทรงจำพังพินาศเป็นกองอิฐ
เช่นเดียวกับบ้านของช่างซ่อมนาฬิกา



ฉันยังจดจำภาพนั้นได้
จำได้ดีราวกับใบหน้าของมารดา
หรือกลิ่นอ้อมกอดของบิดา
กลิ่นควันไฟของบ้านที่ถูกผลาญเผา



ในมโนภาพของความทรงจำ
สิ่งปลูกสร้างแห่งความทรงจำลุกไหม้
ทะเลเพลิงโหมรุนแรง
ขณะที่พระเจ้าไขหูไม่สดับเสียงร้อง



บ้านของช่างซ่อมนาฬิกา
อดีตของเขา
ชีวิตของเขา
เรื่องราวของเขา

วินาศไปกับทะเลเพลิง.............



แต่ช่างซ่อมนาฬิกากำลังเริ่มต้นสิ่งใหม่....
การเดินทางแสนยาวไกล
เขากำลังเดินทางสู่เชียงราย
สู่ดินแดนริมโขง



เขามุ่งสู่สัจธรรมแห่งกระแสน้ำ
ความรักแห่งวิถีชีวิต
ความทรงจำของกษัยการ
เพื่อรื้อฟื้นอนาคตที่เลือนหาย



ช่างซ่อมนาฬิกากำลังเดินทาง
บนความวินาศของอดีต
ไปกับฉัน
ในตัวฉัน



ฉันเห็นในสิ่งเดียวกับที่เขาเห็น
ได้ยินในสิ่งเดียวกับที่เขาสดับ
รับรู้รสชาติเดียวกับลิ้นของเขา
และระลึกถึงความทรงจำเดียวกัน



ฉันคือช่างซ่อมนาฬิกา
และกำลังเดินทาง
.....สู่อนาคต......บนถ่านเถ้าของอดีตกาล


----------------------------------------

วินาศสันตะโร 02 (ช่างซ่อมนาฬิกา)

โดย รุเธียร 1/12/53 13.32 น.



ในห้วงเวลาที่ผ่านไปของโลกนี้
จะมีสิ่งไหนชี้วัดได้ดีกว่านาฬิกา
..... หากปราศจากนาฬิกา


เราจะใช้สิ่งใดบอกเวลา



ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่อาจรู้ได้ว่ามันเริ่มขึ้นที่ใด
แค่เพียงเห็นห้วงเวลาหนึ่งที่มันเริ่มขึ้นแล้วเท่านั้น



ในโลกใบนี้ฉันเห็นผู้คนมากมายในห้วงเวลา
เขาทันจุดกำเนิดของเวลาหรือไม่
หากไม่.... แล้วเขาทันจุดกำเนิดของนาฬิกาหรือไม่



แล้วฉันจะถามไถ่จากใคร...หากใคร่รู้ถึงเหตุการณ์ก่อนการอุบัติของฉัน



มีใครจะพอตอบฉันได้ ถึงการกำเนิดของอะไรบางอย่างที่เรากำลังดำรงอยู่
จุดเริ่มต้น.....ห้วงกลาง.....จุดจบ



เราดำเนินอยู่ในจุดใด....




ด้วยความสงสัยใคร่รู้
ฉันจึงวางตัวเป็นช่างซ่อมนาฬิกา
คอยสังเกตสังกาเฝ้าดู วางตัวเป็นกลางเหนือเรื่องราว
เลิกใฝ่หาในจุดเริ่มต้นและเหตุผลของหารดำรงอยู่



ฉันยินดีซ่อมแซมนาฬิกาให้ทุกผู้คนที่ผ่านเข้ามา
ไม่อิดออด ไม่ตั้งคำถาม
เฝ้าซ่อมเพียงเพื่อสังเกตการณ์


เพียงเพื่อค้นหาความจริงเบื้องหลังการต่ออายุนาฬิกา
...... ฉันสามารถซ่อมแซมนาฬิกาได้ทุกเรือน
ผู้คนยิ้มรับ และพึงพอใจในผลงานของฉัน


วันหนึ่ง..... ฉันพบนาฬิกาที่เกินเยียวยา

ฉันไม่อาจซ่อมแซมนาฬิกาเรือนนี้ให้เธอได้
หญิงสาวใต้เสื้อคลุมสีฟ้า มือของเธอสีเขียวขจี
เธอร่ำไห้ น้ำตาเป็นสีแดงก่ำ สัมผัสได้ถึงไอร้อนระอุผ่านดวงตา

ฉันไม่สามารถเยียวยานาฬิกาของเธอได้


มันไม่ได้หยุดเดิน
มันยังคงเดินอยู่....เดินต่อไป
เดินแบบไร้จุดหมาย

นอกเหนือหน้าปัด
นอกเหนือโคจร


นาฬิกาของหญิงสาวอยู่นอกเหนือเหตุการณ์ทั้งปวง
ฉันไม่เคยเจอเช่นนี้มาก่อน



ฉันมึนงงสับสนไม่รู้จะทำเช่นไร
กับการวิบัติของนาฬิกาประหลาด


ขณะนั้นฉับเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือของตน
มันเป็นเช่นเดียวกัน
....เป็นเช่นเดียวกับนาฬิกาของหญิงสาวผิวกายสีเขียว


ฉันไม่เคยสังเกตมัน
เมื่อใดกัน
เพราะสิ่งใดกัน
....

หรือมันเป็นอยู่แล้ว


ความวิบัติของนาฬิกาบนข้อมือ

เข็มสั้นวิ่งกระเจิงด้วยความสับสน
เข็มยาวชี้ไปมา
ขณะที่เข็มวินาทีหยุดนิ่ง


ฉันไม่อาจระบุเวลาได้อีกต่อไป
ทั้งยังไม่อาจซ่อมนาฬิกาได้



ฉันไร้ฝีมือเกินไป
ความเป็นช่างซ่อมนาฬิกาพังลงตั้งแต่วันนั้น


โดยมิอาจซ่อมแซมได้
------------------------------