รุเธียร: การสังวาสของถ้อยคำ

March 2011

วันที่9/3/11

ถ้าถามว่าช่วงเวลานี้ผมมีความสุขหรือไม่
ผมคงตอบไม่ถูก
เรื่องราวของชีวิตมันทับซ้อนเกินไป
ผมสับสนวุ่นวาย

ผมกำลังเลิกบุหรี่ครับ หลังจากตบเทอมนี้จะไม่สูบอีก
ปล่อยให้มันหายไปกับความทรงจำแย่ๆ

ผมเกลียดคนจำนวนหนึ่ง
แต่ยิ่งเกลียดก็ยิ่งพบว่าผมยิ่งทำร้ายตนเอง

น่าเศร้า เราทำร้ายตัวเองจากอัตตาของเราเองได้เสมอ

บางทีผมก็เหนื่อยกับการเดินไปอย่าเดียวดาย
ผมหวังเพียงแต่จะมีคนที่เข้าใจในความเป็นตัวตนของผมเดินเคียงข้างไป
อย่างน้อยก็ดึงผมขึ้นตอนผมล้ม

ผมเข้าใจดีว่าผมหวังให้คนรอบข้างมาเข้าใจผมไม่ได้
และผมเองก็ไม่อาจเ้ข้าใจพวกเขาได้

โลกนี้เต็มไปด้วยความแตกต่าง

แต่เราก็ยังสรรหาคำเรียกความปกติ กับความไม่ปกติ

ตลกนะ

ผมเกลียดมนุษย์
แต่ผมก็เป็นมนุษย์

ใช่ว่าไม่มีเรื่องดีเลย ผมเองก็รู้สึกดีๆ กับคนบางคนเช่นกัน
เพียงแต่มันยังคลุมเครือ
ผมยังไม่กล้าป่าวประกาศออกมา

เรื่องของผมกล่าวไว้เท่านี้

อ่านให้สนุก กับงานเรื่องใหม่ของผม

การทดลองอันน่าสนุกของผม
จากนี้ไปจะทยอยมาลง

ขอให้รักสถิตในหัวใจทุกท่าน

20 พฤศจิกายน 2553

การสังวาสของถ้อยคำ

การสังวาสของถ้อยคำ
รุเธียร 30/10/53

ฉันเดินทางในห้วงเวลา
เวลาเดินทางในห้วงฉัน
ในห้วงเวลาฉันเดินทาง
ห้วงเวลาเดินทางในฉัน

ผ่านความจริงและความลวง

บทกวีเป็นเพียงสัญลักษณ์

อิสรเสรีทว่าถูกพันธนาการ
ใต้โครงสร้างของถ้อยคำ

กระแสของเวลาไหลไป

ฉันสงบนิ่ง
ตั้งคำถามกับถ้อยคำ
รื้อถอนโครงสร้างของมัน
จุมพิตกับข้อต่อผ่านห้วงเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันรักเธอ
เธอรักฉัน
รักฉัน, เธอ
รักเธอ, ฉัน
เธอ, ฉันรัก
ฉัน, เธอรัก

ใต้โครงสร้างของความรัก
เราไม่เคยรักกัน

การแปรเปลี่ยนของถ้อยคำ
ไม่อาจเปลี่ยนความจริง