รุเธียร 21/10/10 23.43 น.
เราเดินเคียงในป่าคอนกรีต
บอกเล่าเรื่องราวนับร้อยผ่านถ้อยคำนับล้าน
หยัดย่างไปในอาคารสูงใหญ่ ดังภูผาที่ตั้งตระหง่าน
สรรพเสียงแห่งความวุ่นวาย ว้าวุ่น ดังอึกทึกอยู่รอบกาย
ฉันเดินเคียงเธอเหนือหุบเหวแห่งความเดียวดาย
เหม่อมองลงไปในเหวไร้ก้นของความจริงที่รออยู่เบื้องล่าง
สะพานไม้สั่นคลอนด้วยความหวั่นไหวในใจ
เชือกขึงเก่าๆ กำลังจะขาด
และฉันกับเธอกำลังจะตกลงไป
เรายังคงยืนอยู่เหนือหุบเขา
หุบเขายิ่งใหญ่ เมื่อเทียบกับเรือนกายอันกระจ้อยร่อย
แต่ทว่ากลับเล็กเพียงเศษธุลี เมื่อเทียบกับป่าคอนกรีตมโหฬาร
ดังนั้น ฉันและเธอ ก็เป็นดั่งสิ่งมีชีวิตไร้ค่ากลางป่าใหญ่
ขณะที่เดินเคียงกันรอบหุบเขา
ชื่นชมความงามของชีวิตที่รายรอบความยิ่งใหญ่
เธอสะดุดล้มด้วยเศษหิน น้ำตาหยาดหยดด้วยความเจ็บปวด
ฉันประคองเธอขึ้นบนบ่า หวังเยียวยาร่างกาย
เธอและฉันกะเผลกไปในความสับสนของท้องฟ้า
และความมัวหมองของซอกหิน
เราเดินข้ามสะพานผุกร่อนแห่งความจริง
ขณะที่เชือกกำลังขาด
ฉันเร่งพยุงเธอจนถึงอีกฟากฝั่งสะพาน
ดันกายเธอให้พ้นเส้นแบ่งของความตาย
เชือกขาดลงพร้อมกับร่างของฉันที่ร่วงหล่น
สู่ความยิ่งใหญ่ของชีวิตเบื้องล่าง
ฉันมองร่างของเธอที่ดูห่างไกลไปทุกที
ความเร็วจากการตก และแรงโน้มถ่วง ดุจจะฉีกร่างฉัน
ภาพอดีตปรากฏขึ้นในความทรงจำ
เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ หยาดน้ำตา ของเธอ
ภาพเลือนหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมๆ กับเธอที่ไกลออกไป
ไกลออกไป ไกลออกไป ไกลออกไป จนลิบสายตา
ฉันร่วงหล่นลงสู่เหวเบื้องล่าง
หลับใหลอยู่ที่นั่นนานแสนนาน
เวลาผ่านไปนานราวชั่วกัปกัลป์
ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงความคิดถึงที่เธอส่งมา
ไม่เคยแม้แต่ละอองบางเบาของความรู้สึก
จุมพิตกับความเหงาใต้หุบเขาแห่งความเปล่าเปลี่ยว
ชั่วนิจนิรันดร์
ฉันคิดถึงเธอ คิดถึงทุกห้วงลมหายใจ แม้กาลเวลาจะทำให้หลงลืมใบหน้าอันงดงาม
แต่ความรู้สึกยังติดค้าง
แล้วเธอเล่าคิดถึงฉันบ้างไหม
หรือตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดใครเบื้องบนหุบเขา
พลันฉันเห็นคนร่วงหล่นลงมา ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา
บุคคลที่ชัดเจนในความทรงจำ
ฉันจำได้ว่าคือเธอ.........
------------------------------------------------------------------------------
แด่น้องชายผู้หยัดย่างอย่างสุขสมในความลวง ทว่าเดียวดาย ในความจริง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น